In oktober 2011 werden de honkballers voor het eerst in de geschiedenis wereldkampioen. Drie weken later mochten ook de korfballers zich wereldkampioen noemen. Maar waar de honkballers iedereen verrasten, werd van de korfballers niets anders verwacht. Amsterdammers Vince Rooi (honkbal, 30 jaar) en Gerald van Dijk (korfbal, 28 jaar) blikken samen terug.

Rooi: “Het voelt af en toe nog steeds onwerkelijk. Je hoopt erop, maar van tevoren hadden we er niet over nagedacht. We gingen voor een medaille, want dat was ons nog nooit gelukt. Brons was al geslaagd geweest. Maar alles liep lekker, de teamsfeer was goed. Toen begonnen we te geloven dat er meer in zat.”

Van Dijk: “Korfbal is in Nederland vele malen groter dan wereldwijd. In Nederland gaan ze er vanuit  dat we winnen. Maar voor ons was dat helemaal niet zo vanzelfsprekend. Er waren veel ervaren spelers gestopt en geblesseerd. Er werd getwijfeld aan de kracht van ons team. De druk was extra groot. “

Rooi: In Nederland leefde het WK niet erg. Pas toen we Cuba versloegen en de finale haalden, barstte de aandacht los. Aan de ene kant denk je dan: nu hoeft het niet meer, aan de andere kant: het is wel goed voor de sport om aandacht te krijgen.

Van Dijk: “Wij krijgen die aandacht pas als we verliezen van België.”

“We hebben het WK wel gewonnen, maar voor mij persoonlijk was het een deceptie. Als korfballer wil je één wedstrijd spelen, maar ik blesseerde mijzelf en liep daardoor de finale mis. Daar had ik mij drie jaar lang op gericht. Eind december ben ik geopereerd aan mijn knie. Toen de dokter mij vertelde dat het een wonder was dat ik het nog zolang had volgehouden, had ik er wel vrede mee.”

Rooi: “Ik heb de finale ook niet gespeeld. Vooraf was het lange tijd niet eens zeker of ik het team zou halen. Ik mocht mee naar Panama voor een oefenwedstrijd. Die heb ik heel goed gespeeld, waardoor ik een basisplaats wist te bemachtigen. De eerste wedstrijd van het WK was ik bepalend. De derde ging ook goed, maar toen raakte ik geblesseerd. Ik heb tijdens het toernooi hard gerevalideerd om in te kunnen vallen in de finale. Maar de finale ging zo goed, dat dat niet nodig was.”

“Eenmaal thuis is er veel over ons heen gekomen; we zijn in tv-shows geweest, we hebben fotoshoots gehad en nog veel meer.”

Van Dijk: “Ik ben wel een beetje jaloers als ik dat hoor. In Rotterdam/Dordrecht en in het Noorden besteden de regionale zenders veel aandacht aan korfbal. In Groningen wordt korfbal in één adem genoemd met FC Groningen. Korfbal heeft een stoffig imago en dat is jarenlang in stand gehouden door programma’s als Draadstaal en Koefnoen. Ik doe niet eens meer mijn best om het te verdedigen. Kom een keer kijken en je mond valt open.”

Het behalen van de wereldtitel heeft zowel bij Rooi als bij Van Dijk de ambities niet getemperd. Allebei hopen ze dat hun sport (weer) wordt toegevoegd aan het Olympisch programma. Voor beide sporten kan dat op zijn vroegst in 2020. Maar ook op de korte termijn liggen er doelen.

Rooi: “In honkbal kan je best lang doorgaan. Ik wil volgend jaar de World Baseball Classic spelen en nog een WK. Zolang ik het leuk vind, ga ik door.”

Van Dijk: “Ik was van plan nog zo’n zes jaar door te gaan. Ik wil nog met mijn club de landstitel op het veld en in de zaal en de Europacup winnen. Dat is het ultieme.”

Tekst: Kirsten van der Kolk